Ja? Ale które Ja?

Ja: ten aspekt jaźni, który reprezentuje osobę znającą siebie, składnik ja, który używając terminologii Wiliama Jamesa „ma świadomość siebie”.

Ja aktualne, termin K. Horney oznaczający całość życia psychicznego w danym momencie; skrótowe określenie mające odniesienie do całej psychiki jednostki w danym momencie czasowym, włącznie z elementami nieświadomymi

Ja idealne, w znaczeniu ogólnym: udoskonalony i uwznioślony obraz samego siebie, zgodny z naszym wyobrażeniem o tym, jakimi chcielibyśmy się stać: w tym ujęciu termin ten oznacza cel dążeń osobowościowych dobrze przystosowanej jednostki. W teorii K. Horney neurotyczny obraz siebie, jaki tworzy jednostka wierząc, że rzeczywiście osiągnęła ów chwalebny stan

Ja odrzucone, termin używany przez W. Jamesa w odniesieniu do wypróbowanego przez jednostkę i następnie porzuconego modelu tożsamości, często w liczbie mnogiej w związku  z założeniem, że większość ludzi dokonuje kilku takich odrzuceń w ciągu dnia.

Ja odzwierciedlone, termin wprowadzony przez C.H. Cooleya aby scharakteryzować sytuację, w której jednostka postrzega siebie taką, jaką jest w oczach innych. Obraz siebie tworzony przez jednostkę, który powstaje jako konsekwencja poglądów, jakie inni mają na jej temat.

Ja przedmiotowe aspekt jaźni, obejmujący te składniki całości ja jednostki, które wywodzą się z otoczenia, posiadania dóbr materialnych, zinternalizowanych wartości społecznych, właściwie z całego zbioru stanów świadomości jednostki. W. James określał to ja jaźnią empiryczną lub Ja poznanym i odróżniał je od Ja poznającego. G.H. Mead używał tego określenia w podobny sposób, ale z większym naciskiem na aspekty społeczne. Określane także jako Ja psychologiczne.

Ja realne, w systemie K. Horney: hipotetyczny zbiornik energii psychicznej, która może zostać spożytkowana na zorientowanie jednostki ku normalnemu, nieneurotycznemu  życiu.

Ja społeczne, termin ogólny, używany na kilka sposobów, z których każdy ukazuje jakiś aspekt przestrzeni psychicznej między społeczeństwem a Ja: te aspekty Ja, które są silnie zdeterminowane przez wartości i wpływy społeczne; ta część jaźni czy osobowości, którą łatwo dostrzec innym osobom w toku interakcji społecznych; te składniki osobowości, które jednostka postrzega jako ważne w interakcjach społecznych; wyobrażenie jednostki o tym, jak postrzegają ją inni

Co to jest cyklotymia?

Cyklotymia (cyclothymic disorder) – jest to rodzaju nastroju zaburzeń, charakteryzujący się cyklicznymi zmianami nastroju lub dość stałym pobudzeniem bądź depresją. Należy odróżnić cyklotymię od dwubiegunowych zaburzeń nastroju, w których zmiana emocji jest znacznie bardziej ekstremalna.

Termin cyklotymia używany jest jako kategoria psychiatryczna tylko wtedy, gdy wystąpiło długotrwałe zaburzenie afektu (zwykle przez okres co najmniej dwóch lat) i nie stosuje się go do nagłych reakcji emocjonalnych. Zwana też chorobą cykliczną.

Czy Wasze dzieci kłócą się?

mediacjeWielu rodziców przynajmniej dwójki dzieci boryka się z problemem wielu kłótni ich dzieci. Niestety konflikty między rodzeństwem są nieuniknione, ale wcale nie są niepotrzebne. Kłótnie między rodzeństwem uczą dzieci współżycia z inną osobą, która niekoniecznie ma takie samo zdanie na każdy temat.

Ale co zrobić kiedy kłótnia jest poważna i dzieciom ciężko ją zakończyć?

Dr Jolanta Rosińska-Włodarczyk w prosty sposób pokazuje schemat mediacji dla rodziców, którzy chcą pomóc swoim dzieciom rozwiązać problem. Zapraszamy do przeczytania krótkiego artykułu.

http://www.linia-zdrowia.pl/czytelnia/296-zarys-mediacji-dla-rodzicow,-ktorych-dzieci-kloca-sie.html

Agresja przemieszczona – kiedy ostatni raz Cię to spotkało..?

Severe Conflict

Agresja przemieszczona – agresja skierowana na jakiś organizm lub przedmiot, który nie jest odpowiedzialny za czynniki będące pierwotną przyczyną agresywnego zachowania.

W wielu przypadkach wystarcza prosta zbieżność, np. zaatakowany organizm lub obiekt był po prostu obecny w momencie, kiedy osobnik atakujący stał się agresywny.

Inne przyczyny są bardziej złożone. Osoba bądź przedmiot mogą również zostać zaatakowane w jakiś czas po incydencie, który wywołał agresję, ponieważ wydają się „niegroźne” na tyle, że skuteczna obrona z ich strony jest mało prawdopodobna. Omawiany termin jest często używany przez klinicystów jako dowód działania mechanizmu obronnego – przemieszczenia.