Co to jest WWR czyli wczesne wspomaganie rozwoju?

Wczesne wspomaganie rozwoju dziecka to zajęcia, które polegają na stymulacji rozwoju psychoruchowego i społecznego. Czytaj dalej

Reklamy

Neofobia żywieniowa

Neofobia żywieniowa  jest zaburzeniem odżywiania występującym u dzieci. Charakterystyczny dla niej jest lęka przed próbowaniem nowych produktów, niezależnie od tego czy dziecko jest głodne, czy nie. Menu dziecka dotkniętego neofobią żywieniową składa się z niewielkiej, znanej dziecku listy produktów (do 20). Dziecko, u którego występuję neofobia żywieniowa nie będzie chciało też próbować pokarmów, które wyglądają na nowe (są przyrządzone lub podane w inny sposób, niż ten który dziecko zna). Terapia dziecka z neofobią powinna obejmować spotkania z psychologiem lub/i terapeutą integracji sensorycznej. Warto mieć na uwadze, że terapia z dzieckiem cierpiącym na neofobię żywieniową, jest procesem długotrwałym. Jeśli natomiast mamy do czynienia ze zwykłym grymaszeniem, problem ten można rozwiązać w stosunkowo krótkim czasie. Więcej o neofobii można przeczytać tu.

Co to jest ADD?

ADD jest jednym z podtypów ADHD. Od typowego ADHD odróżnia go to, że u dziecka występuje wyłącznie zaburzenie koncentracji uwagi. Przy ADD nie ma natomiast nadruchliwości i impulsywności. Sprawia to, że często problemy ze skupieniem przypisywane są lenistwu lub obniżonej inteligencji dziecka. Taka interpretacja zachowań dziecka skutkuje tym, że problem jest ignorowany. Konsekwencją ignorowania objawów jest brak diagnozy w kierunku ADD, a co za tym idzie brak podejmowania prób leczenia i pogłębienie problemu. ADD jest zaburzeniem trudnym do leczenia, przez co wymaga wiele cierpliwości i jest bardzo czasochłonne. W przeciwieństwo do ADHD, ADD jest zaburzeniem, którego występowanie stwierdza się znacznie częściej u dziewczynek niż u chłopców. Tutaj znajdziesz artykuł o tym jak pomóc dzieciom z ADD.

Co to jest integracja sensoryczna?

INTEGRACJA SENSORYCZNA to umiejętność organizacji bodźców odbieranych zmysłami, tak aby możliwe było ich efektywne wykorzystanie. Jest to również proces, podczas którego mózg szuka powiązań pomiędzy odebranymi bodźcami, a wcześniejszymi doświadczeniami. Na podstawie tych doświadczeń, bodźce te są segregowane i interpretowane, co prowadzi do wytworzenia przez mózg reakcji adekwatnej do sytuacji. Integrację sensoryczną można zaobserwować w okresie płodowym, a jej rozwój przebiega do mniej więcej 7 roku życia. Jeśli nie przebiega ona prawidłowo, zauważalne stają się trudności w funkcjonowaniu dziecka, a także problemy wynikające z jego nieadekwatnego do sytuacji zachowania.

Co to jest opętanie?

trans i opętanie, typ zaburzenia w którym następuje przejściowa zmiana w świadomości, której towarzyszy utrata poczucia tożsamości, selektywne skupienie się na pewnych aspektach otoczenia i stereotypizacja zachowań, których doświadcza się jako będących poza kontrolą. Symptomom tym towarzyszy przekonanie o opętaniu przez ducha, obcą potęgę czy inną osobę. Termin używany jest tylko wobec stanów prowadzących do wyczerpania i dysfunkcji – nie obejmuje natomiast stanów tego typu, jeśli są one częścią ceremonii religijnych. Najnowsze świadectwa sugerują, że zaburzenie to jest najczęstszą odmianą dysocjacyjnych zaburzeń, występujących poza zachodnim kręgiem kulturowym.

Rodzic schizofrenogenny?

terminem tym określa się rodzica, który jest zimny, odrzucający, zdystansowany, obojętny, a jednocześnie dominujący; teoria głosi, że rodzic taki angażuje dziecko w układ „podwójnego związania” bez wyjścia – zależność jest jednocześnie nagradzana i odrzucana. Jest sprawą wysoce dyskusyjną, czy taki styl rodzicielski może wywołać schizofrenię u dziecka, które nie jest do tego predysponowane genetycznie.

Co to jest pica?

Pica to zachowanie utrzymujące się przez co najmniej miesiąc i występujące minimum dwa razy w tygodniu, polegające na spożywaniu niejadalnych substancji, takich jak papier, farba, tynk, włosy, ubrania, sznurki. U starszych dzieci zdarza się, że występuje spożywanie insektów, piasku, ziemi, gliny czy odchodów zwierzęcych. W celu rozpoznania pici kolejnym kryterium, które musi być spełnione jest wiek kalendarzowy i umysłowy dziecka wynoszący minimum dwa lata. Zanim dziecko ukończy 24 miesiące dość częstym zjawiskiem jest wkładanie do ust niejadalnych substancji. Ponadto zachowania związane z jedzeniem nie wiążą się z praktyką uznaną kulturowo. Dziecko nie może także przejawiać innych zaburzeń psychicznych, czy zaburzeń zachowania zgodnie z klasyfikacją diagnostyczną, poza upośledzeniem umysłowym. Pica może występować jako odrębne zaburzenie lub występować w przebiegu innych zaburzeń.

Czynniki, które odgrywają rolę w etiologii tego zaburzenia, to między innymi ubóstwo, chaos w rodzinie, deprywacja emocjonalna, czynniki kulturowe. Wiele dzieci, które raczkują, próbuje jeść niejadalne substancje. Próbują one nowych rzeczy, poznają w ten sposób otaczający świat, eksperymentują. Przy prawidłowej opiece, odpowiednich reakcjach opiekunów, są to zachowania sporadyczne. Utrwalają się natomiast wśród rodzin, które nadmiernie stymulują dziecko bądź wśród rodzin zdezorganizowanych.

Powikłania, które najczęściej występują, to infekcje, choroby pasożytnicze i zatrucia metalami ciężkimi zawartymi w farbach.