Lękowe zaburzenie występujące po zdarzeniu, które było psychicznie wyczerpujące i traumatyczne, takie jak klęska żywiołowa, wypadek, wojna, gwałt.

Objawy obejmują ponowne przeżywanie urazów w snach, powracające myśli i obrazy, pewien rodzaj psychicznego odrętwienia przy współwystępowaniu zmniejszenia uczucia zaangażowania w sprawy otaczającego świata, nadmiernej czujności oraz wzmożenia, przestrachu reakcji.

Zwykle w diagnozie psychiatrycznej termin ten stosuje się, gdy objawy trwają co najmniej przez miesiąc. Jeśli objawy trwają krócej, wówczas zaburzenie nosi nazwę ostrej reakcji na stres.

Teoria głosząca, że schizofrenia jest wynikiem procesu aktywnej konkretyzacji, tzn. celowego powrotu do niższych poziomów adaptacji psychodynamicznej i behawioralnej, która – chociaż może okazać się chwilowo skuteczna przy zmniejszaniu lęku – zmierza w kierunku powtarzających się sposób zachowania i w rezultacie prowadzi do niemożności utrzymania integracji. Jest to pojęcie S. Artetiego, które zostało wybrane, ponieważ samo zaburzenie jest tu postrzegane jako progresywne, kierunek – jako regresywny, a sama regresja wydaje się funkcjonować tak, jak gdyby miała cel, tzn. jako teleologiczna.

Ogólny termin używany w odniesieniu od znacznego stopnia zakłóceń rozwoju umiejętności językowych w dzieciństwie. Termin ten jest ograniczony do przypadków, w których nie stwierdza się defektu neurologicznego lub anatomicznego.

Często zaburzenia te dzieli się na dwa typy: nadawczy, w którym jest zaburzona głosowa artykulacja języka, natomiast rozumienie mowy nie odbiega od normy, i typ mieszany odbiorczo-nadawczy, w którym obie funkcje są osłabione. Należy zauważyć, że określanie tego rodzaju zaburzeń terminem afazja rozwojowa jest niepoprawne; termin afazja odnosi się do funkcji utraconych, nie zaś do nie przyswojonych; właściwe synonimy to, odpowiednio, ekspresywna i odbiorcza dysfazja.

Też językowa niesprawność, termin częściej używany w literaturze pedagogicznej niż w literaturze klasycznej.

Jest to przekonanie że jest się lepszym niż inni ub że się przewyższa innych.

Aczkolwiek są ludzie (w istocie muszą być), którzy rzeczywiście przewyższają pod różnymi względami innych i którzy zdają sobie sprawę ze swoich talentów, terminu tego nie stosuje się zwykle wobec nich; jest on raczej zarezerwowany dla osób, które mają na swój temat przesadzone i nieprawdziwe wyobrażenie, ogólnie interpretowane jako obrona przed głębszym poczuciem niższości.

Stosowany jest również termin poczucie wartości, ale to innym razem… 🙂