W 1974 roku amerykańscy psycholodzy Elizabeth Loftus i John Palmer przeprowadzili prosty i ciekawy test. Pokazali oni badanym krótkie filmiki przedstawiające moment zderzenia dwóch samochodów. Zadaniem badanych było oszacowanie z jaką prędkością jechały samochody. Sposób, w jaki zostało sformułowane pytanie, różnicowało badanych na grupy, a jednocześnie wpływało na to, jakiej odpowiedzi udzielali badani.

W grupie, w której pytanie brzmiało „Z jaką prędkością jechali kierowcy w momencie zderzenia?” badani szacowali, że prędkość była wyższa niż w grupie, w której zadano pytanie „Z jaką prędkością jechali kierowcy w momencie zetknięcia się?”

Eksperyment ten pokazuje, jak dobór słów użytych w pytaniu może znacząco wpływać na uzyskaną odpowiedź

Jeden z amerykańskich psychologów Bertram Forer ułożył horoskopy dla swoich studentów na podstawie ich dat urodzin. Trafność przepowiedni w skali od 1 do 5 ocenili średnio na 4,26, z czego wynikało, że większość studentów uważało swojego profesora za dobrego astrologa. Aż trudno uwierzyć, że badani dostali identyczne horoskopy. Brak konkretów, zapowiedzi pozytywnych zdarzeń, przewaga pochlebstw nad krytyką powodowały, że każdy czytający horoskop mógł go odnieść do siebie. Wielokrotnie powtarzano eksperyment i zawsze otrzymywano wynik, który przekraczał 4,2.

Dlaczego wraz z upływem lat wydaje nam się, że czas spłynie szybciej? Psycholog Marc Wittman z Freiburgu postanowił rozwikłać tę zagadkę badając osoby starsze przebywające w domach opieki. Doszedł do wniosku, że kluczową rolę w tym zjawisku odgrywa pamięć. Osoby starsze są mniej podatne na nowości, żyją według swoich schematów i dlatego ich umysł nie tworzy nowych wspomnień. Natomiast to właśnie nowości i nowo powstające wspomnienia powodują owo poczucie „zwalniania” czasu. Badacz proponuje więc, aby „zatrzymać czas”, trzeba żyć bardzo aktywnie wciąż zdobywać nowe wrażenia i tworzyć wiele, wiele wspomnień.