Treść stereotypu Polaka i Europejczyka – 12 najczęściej wskazywanych cech (Błuszkowski, 2005):
Stereotypowe cechy Polaka: (ceniący życie rodzinne, wierzący, nadużywający alkoholu, lubiący się bawić, honorowy, biedny, patriota, towarzyski, leniwy, lekkomyślny, pracowity, niegospodarny).

Być może jednoczesne występowanie lenistwa i pracowitości można jakoś wyjaśnić? Może leniwy w domu, a pracowity w pracy albo leniwy w kraju, a pracowity za granicą?

Stereotypowe cechy Europejczyka: (wykształcony, gospodarny, bogaty, kulturalny, aktywny, nowoczesny, inteligentny, przedsiębiorczy, tolerancyjny, pracowity, postępowy, czysty).

Polacy są Europejczykami – formalnie i obiektywnie rzecz biorąc. Czy jednak Polacy rzeczywiście czują się Europejczykami? Nie, nie czują się. Z badań wynika, że „Europejczyk” bardzo rzadko pojawia się jako spontaniczna kategoria samoopisu Polaków. Zaledwie 5 % Polaków identyfikuje się w jakimś wyraźniejszym stopniu z tą kategorią.

Niektórzy z nas nigdy nie pogodzą się z utratą bliskiej osoby – dla większości jest to jedno z najgorszych przeżyć, które wiąże się z lękiem i depresją, które mijają po krótszym lub dłuższym czasie. Jednak istnieje grupa, która z takiej tragedii jest w stanie wynieść nową energię i otrząsnąć się szybciej niż inni.
254 studentów z Wydziału Psychologii na Universitat Autónoma de Barcelona testowano na różnych kwestionariuszach do oceny poziomu zadowolenia z życia i zależności między odpornością emocjonalną i zdolnością do reagowania na przeciwności losu i otrząsania się z tragedii . Umiejętność kontrolowania emocji jest elementem inteligencji emocjonalnej.

Badania wykazały, że bardziej odporni studenci (o jedną piątą) byli bardziej zadowoleni z życia, a także mieli kontrolę nad swoimi emocjami i stanem umysłu. Odporność psychiczna jest proporcjonalna do zadowolenia z życia człowieka.

Dr Joaquín T Limonero, profesor UAB, który koordynował badania , przyznał, że nad niektórymi z tych cech, np. nad poczuciem własnej wartości i regulowaniem swoich emocji, można pracować i poprawić je. Poznanie tych technik może pomóc ludziom poprawić jakość ich życia.

Badania przeprowadzone przez naukowców z uniwersytetów w Cambridge i Południowej Kalifornii opublikowane w Journal of Happiness Studies w 2008 roku dowodzą, że chociaż kobiety zaczynają życie szczęśliwsze niż mężczyźni, to później odczuwają większe trudności w realizacji swoich celów i są mniej szczęśliwe w związkach.
Anke Plagnol jest naukowcem, który jako pierwszy zajął się badaniem braku spełnienia życiowego w życiu człowieka, a co za tym idzie, złego samopoczucia . Naukowcy wyjaśniają, że oczekiwanie sukcesu może się różnić między pokoleniami i jest zależne od cech demograficznych. Na przykład kobiety są przeciętnie szczęśliwsze niż mężczyźni w okresie wczesnej dorosłości, ale po ukończeniu 48 lat, sytuacja odwraca się, zwłaszcza jeśli chodzi o rodzinę i finanse.

Badania wykazały, że 90% kobiet i mężczyzn dąży do szczęśliwego małżeństwa.

Naukowcy odkryli, że najmniej szczęśliwym okresem życia przeciętnego człowieka są jego lata dwudzieste , kiedy jego sytuacja życiowa jest nieustabilizowana. Młodzi mężczyźni najbardziej niezadowoleni są z powodu sytuacji finansowej.

Po 34. roku życia, mężczyźni są bardziej nastawieni na ślub, a szczęście rośnie wraz z wiekiem, odzwierciedlając rosnącą satysfakcję z życia rodzinnego. Ludzie stają się też bardziej zadowoleni ze swojej sytuacji finansowej, co znajduje odzwierciedlenie w zwiększonej sile nabywczej. Naukowcy odkryli, że ludzie mają tendencję do pożądania drogich rzeczy.

Szczęśliwi ludzie, częściej niż ci nieszczęśliwi, biorą śluby, są bardziej nastawieni na pobyt w związku małżeńskim i są skłonni do zarabiania pieniędzy.

Jednak nie należy przesadzać. Badacze wnioskują , że szczęście jest wartościowym celem, ale niekończąca się pogoń za szczęściem może przynieść odwrotny skutek i unieszczęśliwić nas.

Ekstrawersja jest powszechnie kojarzona z łatwością w kontaktach społecznych. Jako że duża część komunikacji społecznej odbywa się na przestrzeni niewerbalnej, teoretycy zakładali, że ekstrawertycy powinni tym samym być lepsi w odczytywaniu takowych sygnałów. Zaskakujący jest jednak fakt, że większość badań nie wykazała takiego związku bądź wręcz wskazywała, że to introwertycy lepiej sobie radzą w tej dziedzinie. Możliwego rozwiązania tego frapującego dylematu dostarczyli nam naukowcy z Harvardu. Z ich badań wynika, że introwertycy mają mniejszą od ekstrawertyków zdolność do wykonywania wielu zadań jednocześnie, co powoduje u nich deficyty w odczytywaniu sygnałów niewerbalnych, ponieważ codzienne interakcje zachodzą w złożonym społecznie środowisku, w którym rozmówcy chcą osiągnąć w tym samym czasie kilka różnych celów.