INTEGRACJA SENSORYCZNA to umiejętność organizacji bodźców odbieranych zmysłami, tak aby możliwe było ich efektywne wykorzystanie. Jest to również proces, podczas którego mózg szuka powiązań pomiędzy odebranymi bodźcami, a wcześniejszymi doświadczeniami. Na podstawie tych doświadczeń, bodźce te są segregowane i interpretowane, co prowadzi do wytworzenia przez mózg reakcji adekwatnej do sytuacji. Integrację sensoryczną można zaobserwować w okresie płodowym, a jej rozwój przebiega do mniej więcej 7 roku życia. Jeśli nie przebiega ona prawidłowo, zauważalne stają się trudności w funkcjonowaniu dziecka, a także problemy wynikające z jego nieadekwatnego do sytuacji zachowania.

trans i opętanie, typ zaburzenia w którym następuje przejściowa zmiana w świadomości, której towarzyszy utrata poczucia tożsamości, selektywne skupienie się na pewnych aspektach otoczenia i stereotypizacja zachowań, których doświadcza się jako będących poza kontrolą. Symptomom tym towarzyszy przekonanie o opętaniu przez ducha, obcą potęgę czy inną osobę. Termin używany jest tylko wobec stanów prowadzących do wyczerpania i dysfunkcji – nie obejmuje natomiast stanów tego typu, jeśli są one częścią ceremonii religijnych. Najnowsze świadectwa sugerują, że zaburzenie to jest najczęstszą odmianą dysocjacyjnych zaburzeń, występujących poza zachodnim kręgiem kulturowym.

terminem tym określa się rodzica, który jest zimny, odrzucający, zdystansowany, obojętny, a jednocześnie dominujący; teoria głosi, że rodzic taki angażuje dziecko w układ „podwójnego związania” bez wyjścia – zależność jest jednocześnie nagradzana i odrzucana. Jest sprawą wysoce dyskusyjną, czy taki styl rodzicielski może wywołać schizofrenię u dziecka, które nie jest do tego predysponowane genetycznie.

Pica to zachowanie utrzymujące się przez co najmniej miesiąc i występujące minimum dwa razy w tygodniu, polegające na spożywaniu niejadalnych substancji, takich jak papier, farba, tynk, włosy, ubrania, sznurki. U starszych dzieci zdarza się, że występuje spożywanie insektów, piasku, ziemi, gliny czy odchodów zwierzęcych. W celu rozpoznania pici kolejnym kryterium, które musi być spełnione jest wiek kalendarzowy i umysłowy dziecka wynoszący minimum dwa lata. Zanim dziecko ukończy 24 miesiące dość częstym zjawiskiem jest wkładanie do ust niejadalnych substancji. Ponadto zachowania związane z jedzeniem nie wiążą się z praktyką uznaną kulturowo. Dziecko nie może także przejawiać innych zaburzeń psychicznych, czy zaburzeń zachowania zgodnie z klasyfikacją diagnostyczną, poza upośledzeniem umysłowym. Pica może występować jako odrębne zaburzenie lub występować w przebiegu innych zaburzeń.

Czynniki, które odgrywają rolę w etiologii tego zaburzenia, to między innymi ubóstwo, chaos w rodzinie, deprywacja emocjonalna, czynniki kulturowe. Wiele dzieci, które raczkują, próbuje jeść niejadalne substancje. Próbują one nowych rzeczy, poznają w ten sposób otaczający świat, eksperymentują. Przy prawidłowej opiece, odpowiednich reakcjach opiekunów, są to zachowania sporadyczne. Utrwalają się natomiast wśród rodzin, które nadmiernie stymulują dziecko bądź wśród rodzin zdezorganizowanych.

Powikłania, które najczęściej występują, to infekcje, choroby pasożytnicze i zatrucia metalami ciężkimi zawartymi w farbach.

Fenyloketonuria to zaburzenie genetyczne, dziedziczone recesywnie, zaburzenie przemiany białkowej, a dokładnie aminokwasu fenyloalaniny oraz przemiany tłuszczowej, które jest spowodowane wrodzonym niedoborem enzymu hydroksylazy fenyloalaninowej. Skutkiem braku enzymu jest uniemożliwienie utlenienia fenyloalaniny i przekształcenia jej w tyrozynę potrzebną do wytwarzania otoczek mielinizacyjnych.

Skutkami negatywnymi dla rozwoju może być uszkodzenie mózgu lub niedorozwój mózgu. Wynikają one z toksycznego działania metabolitów, które powstają w czasie nieprawidłowej przemiany fenyloalaniny bądź są następstwem niedoboru tyrozyny.

Oto objawy nieleczonej fenyloketonurii:

• skóra jest jasna i jest niemal pozbawiona pigmentacji, włosy oraz tęczówki mają jasną barwę, oczy są niebieskie,

• czaszka jest zdeformowana, ma mały rozmiar, część mózgowa jest gorzej rozwinięta od twarzowej,

• osoby chore charakteryzuje specyficzny mysi zapach,

• występują zaburzenia postawy i ruchu ujawniające się poprzez nadmierne wychylenie ciała do przodu, zgięcie kończyn w stawach łokciowych, kolanowych i biodrowych widoczne w trakcie stania i poruszania się, błędną koordynacja ruchów.

Objawy często stają się widoczne między szóstym a dwunastym miesiącem życia. Wcześniej jednak można zaobserwować wymioty, wypryski na skórze, specyficzny zapach, padaczkę. Częstą sytuacją jest wystąpienie jako pierwszego objawu nieprawidłowego rozwoju cech upośledzenia umysłowego w stopniu umiarkowanym lub znacznym.

Wykrycie choroby jest możliwe poprzez przeprowadzenie badania moczu , aby stwierdzić obecność kwasu fenylopirogronowego. Jeśli fenyloketonuria zostanie wykryta wcześnie, to wdrożenie odpowiedniej diety zahamuje proces degradacji. W większości przypadków dzieci przestrzegające diety charakteryzuje osiągnięcie poziomu intelektualnego wahającego się od pogranicza do normy.