Badania wielokrotnie wykazały, iż podczas oglądania ludzi doświadczających bólu, w mózgu obserwatora aktywowane zostają te same obszary, które są odpowiedzialne za przetwarzanie własnego doświadczenia bólowego.

Można wśród nich wymienić wyspę, korę czuciowo-ruchową, przednią korę środkowej części zakrętu obręczy (anterior midcingulate cortex), istotę szarą okołowodociągową oraz dodatkową korę ruchową.

Taka podstawowa umiejętność rezonowania z czyimś stanem emocjonalnym stanowi dobrą afektywną i motywacyjną bazę do moralnego rozwoju.

Wiemy jednak, że empatia zawiera również poznawczy komponent, ponieważ polega zarówno na dzieleniu, jak i zrozumieniu emocjonalnego stanu innych osób w odniesieniu do samego siebie.

Założenie to zostało potwierdzone w badaniu Decety, Michalskiej i Akitsuki (2008), podczas którego u dzieci oglądających krótkie filmiki, w których ból był zadawany przez inną osobę, dodatkowo angażowane były rejony odpowiedzialne za reprezentację społecznych interakcji i moralnego zachowania (skrzyżowanie skroniowo-ciemieniowe, środkowa kora przedczołowa, przyśrodkowa kora nadoczodołowa, jądro migdałowate) oraz zwiększona została siła połączenia tych obszarów z czołowo-ciemienową siecią uwagową.

Jeden z amerykańskich psychologów Bertram Forer ułożył horoskopy dla swoich studentów na podstawie ich dat urodzin.

Trafność przepowiedni w skali od 1 do 5 ocenili średnio na 4,26, z czego wynikało, że większość studentów uważało swojego profesora za dobrego astrologa.

Aż trudno uwierzyć, że badani dostali identyczne horoskopy. Brak konkretów, zapowiedzi pozytywnych zdarzeń, przewaga pochlebstw nad krytyką powodowały, że każdy czytający horoskop mógł go odnieść do siebie. Wielokrotnie powtarzano eksperyment i zawsze otrzymywano wynik, który przekraczał 4,2.