(borderline personality disoder), osobowości zaburzenia, w których jednostka żyje „na granicy” między normalnym, przystosowanym funkcjonowaniem a rzeczywistymi zaburzeniami psychicznymi. Taką osobę charakteryzują rozmaite postacie niestabilności, nagłe i nieadekwatne zmiany afektywne, zaburzony obraz siebie, częste napady złości, autodestrukcyjne działania w rodzaju hazardu czy kradzieży w sklepach. Zdarzają się przewlekłe stanu znudzenia itp.

(gender identity disorder), klasa zaburzeń charakteryzująca się silnym i uporczywym poczuciem nieodpowiedniości związanej z tożsamością płciową,

-zaburzenie tożsamości płciowej w dzieciństwie, objawia się w następujący sposób: dziecko takie utrzymuje, że powinno być osobą innej płci, preferuje ubiory, zabawy i rozrywki typowe dla płci przeciwnej oraz fantazjuje na temat podejmowania ról płci przeciwnej. U młodzieży i dorosłych zaburzenia takie cechują się wyrażaniem pragnienia bycia osobą płci przeciwnej, częstym „podawaniem się” za osobę przeciwnej płci i pragnieniem bycia traktowanym przez innych jako osoba płci przeciwnej. Często występuje niezadowolenie z własnych narządów płciowych, takich jak owłosienie i umięśnienie u mężczyzn oraz piersi i menstruacja u kobiet

– transseksualizm

– transwestytyczny fetyszyzm

(trichromacy, trichromatism, trichromia) rozróżnianie trzech głównych barw; normalne postrzeganie barw. W terminach operacyjnych: trójchromata może użyć trzech odpowiednio dobranych barw do uzyskania innego wzrokowego bodźca; operują tu trzy systemy widzenia barw. Inne nazwy: trójchromatyzm, tróchromazja, trójchromatopsja, trójchromia.

(dialectic(al) psychology), ogólnie: stanowisko teoretyczne głoszące, ze konflikt i zmiana podstawowymi zasadami życia. Dialektyka ma swoje początki u Heraklita, a dalszy rozwój zawdzięcza odpowiednio Helgowi i Marksowi. Jako teoria szczególnie zajmująca się zmianą, dialektyka wzbudziła zainteresowanie psychologii rozwojowej, gdzie wiązano ją z teoriami głoszącymi, że rozwój jest szeregiem czy strumieniem transformacji pochodzącym z podstawowych konfliktów między systemem poznawczym dziecka a rzeczywistością lub między istniejącymi rownolegle komponentami poznawczymi.

W tym ujęciu uważa się, że jednostki przez działanie zmieniają swe środowisko, które z kolei zmienia owe jednostki. W ten sposób ludzie rozwijają się przez własną pracę i działanie, przez opór, z którym się stykają i przez konflikty, które wywołują. Istotne zmiany rozwojowe (lub „skoki dialektyczne”) zachodzą wówczas, gdzie codzienne zmiany ilościowe osiągają pewną liczbę lub masę krytyczną. Np. stanowisko Piageta jest często określane jako dialektyczne.