(clinical psychology), dziedzina psychologii, której przedmiotem jest nienormalne, zaburzone, nieprzystosowawcze zachowanie.

Do szerokiego zakresu praktyk klinicznych należą: diagnoza, ewaluacja, klasyfikacja, leczenie, prewencja i badania. Mimo że w ostatnich latach pojawiła się silniejsza tendencja do podejścia empirycznego, w którym klinicysta opiera się na metodologii i odkryciach ustalonych w badaniach ogólnopsychologicznych, psychologia kliniczna nadal zachowuje swój historyczny charakter, czyli orientację medyczną.

Aby docenić całą różnorodność metod dostępną praktykującemu klinicyście (która wydaje się jeszcze bardziej złożona osobie poszukującej pomocy terapeutycznej), należy zapoznać się przynajmniej z najważniejszymi i najszerzej praktykowanymi terapiami:
– zachowanie
– chemoterapia
– terapia zorientowana na klienta
– poznawczo-behawioralna terapia
– grupa spotkaniowa
– Gestalt terapia
– terapia grupowa
– psychoanaliza (różne formy) itd